Αυτό που απέδειξε για μία ακόμα φορά η πρόσφατη εκζήτηση ή καλύτερα «επαιτεία» του Αρχιεπισκόπου Ελπιδοφόρου από τις Μητροπόλεις να στείλει η καθεμιά από χίλια δολάρια για να κάνει δώρο στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο για την επέτειο των τριάντα πέντε χρόνων Πατριαρχίας του τώρα που θα πάει με μία ομάδα στην Τουρκία για να του ευχηθεί εκ του συστάδην όπως απεκάλυψε ο «Εθνικός Κήρυκας» στην έκδοση του της Τετάρτης 30 Σεπτεμβρίου 2026, είναι το γεγονός πως η Αρχιεπισκοπή Αμερικής είναι ο κουμπαράς για κάθε επαιτεία, κοινώς ζητιανιά και για κάθε περίσταση.

Όπως πολύ σωστά παρατηρούσαν ιεράρχες εγχώριοι, αλλά και εκ Φαναρίου και Ελλάδος, η κίνηση αυτή καθαυτή του Σεβασμιοτάτου Αγίου Αμερικής, ο οποίος ανέθεσε στον… στιβαρό δεξιό του βραχίονα, τον Επίσκοπο Διοκλείας Νεκτάριο, να απευθύνει στις Μητροπόλεις την επιστολή που αποκαλύψαμε, αλλά και το ζητούμενο ποσό των χιλίων δολαρίων είναι άκρως προσβλητικά και μειωτικά για τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Μιλούμε για εννέα χιλιάδες όλα μαζί αν βάλει και η λεγόμενη Άμεση Αρχιεπισκοπική Περιφέρεια.

Ο Άγιος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος σκαρφίστηκε άλλο ένα πολυέξοδο ταξίδι στην Τουρκία μετά των αυτού αυλικών και τομεαρχών και επικοινωνιολόγων, συμπεριλαμβανομένων και των εκ του Τάγματος διαφόρων Ακτουαρίων μικρών και μεγάλων -Χριστέ μου πώς κατάντησαν την Εκκλησία σου! – για να πουν στον Πατριάρχη «χαρούμενη επέτειο» ή αγγλιστί «happy anniversary». Βέβαια, ο ίδιος ο Ελπιδοφόρος και η συνοδεία του δεν νοιάζονται για τα έξοδα γιατί ο «κουμπαράς» να είναι καλά, δηλαδή η Αρχιεπισκοπή. Κάποιοι άλλοι που θα συμμετάσχουν στο «προσκύνημα» δεν τα υπολογίζουν μπροστά στις φωτογραφίες, τα πλαστικά χαμόγελα και τις πατριαρχικές ευχές και επιδαψιλεύσεις.

Ο Ελπιδοφόρος έχει βρει το κουμπί του Βαρθολομαίου, ήτοι την συνεχιζόμενη δίψα του για ματαιόδοξη αναγνώριση και για δώρα λογής – λογής  όπως προκύπτει από το συσσωρευμένο επίτιμο χαρτομάνι και τα σιδερένια και μπρούτζινα μετάλλια που έχει μαζέψει και εξακολουθεί να μαζεύει, και τον «δουλεύει» κανονικά. Κι έτσι μια και δυο διοργανώνει «προσκυνήματα» στην Κωνσταντινούπολη στα οποία ηγείται ο ίδιος  σε ρόλο ξεναγού μιας που γνωρίζει τα εκεί αξιοθέατα, παίρνουν τον Πατριάρχη σε επιφανή ξενοδοχεία και εστιατόρια για δείπνα, τον περιλούζουν με κολακείες και φιλοφρονήσεις κι η ζωή συνεχίζεται με το γνωστό και τόσο επίκαιρο απόφθεγμα «γέλα με να σε γελώ να περνούμε τον καιρό». Κι επίσης είναι μία ακόμα ευκαιρία για τον Ελπιδοφόρο να κάνει εκεί τις επαφές του.

Μέσα βέβαια στα αξιοθέατα είναι και  η θρυλική όσο και θλιβερή περίπτωση της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, της οποίας το άνοιγμα εξαγγέλλει ο ίδιος ο Πατριάρχης κάθε χρόνο τον Σεπτέμβριο, αλλά φευ παραμένει αμπαρωμένη και φέτος, αφού ο Σεπτέμβρης ήλθε κι έφυγε.

Η Χάλκη είναι μία άλλη πονεμένη ιστορία την οποία θα πρέπει να δούμε κάποτε με ρεαλισμό.

Και κάτι άλλο ακόμα, εδώ μέσα στην επιφανέστερη πανεπιστημιούπολη των Ηνωμένων Πολιτείων, γιατί όχι και του Κόσμου, τη Βοστώνη, υπάρχει η Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού η οποία βρίσκεται στο λιποθυμικό επίπεδο που οι πάντες γνωρίζουν και για την οποία ο Άγιος Αμερικής αποδείχθηκε ανίκανος να την αναδιοργανώσει.

Απεναντίας έφτασε στο σημείο να ξεπουλήσει μεγάλο μέρος της ακίνητης περιουσίας της για 31 εκατομμύρια δολάρια.

Αλλά ούτε ο ίδιος ο Βαρθολομαίος δεν αφιέρωσε λίγες έστω ώρες συμβολικά, για τα μάτια που λέμε, να επισκεφθεί τη Σχολή τόσες φορές που ήρθε στην Αμερική για βραβεύσεις και τραπεζώματα, αλλά την περιφρόνησε τελείως. Ακόμα και κατά την τελευταία του επίσκεψη πριν από ένα χρόνο που πήρε το βραβείο Templeton και το συνοδευτικό ποσό του ενός εκατομμυρίου τετρακοσίων χιλιάδων ($1,4) δολαρίων δεν μετέβη στη Σχολή να πει στον απεσταλμένο του Ελπιδοφόρο σταμάτησε κάθε ξεπούλημα της Σχολής, μιας που ο Ελπιδοφόρος από την ημέρα που πάτησε στην Αρχιεπισκοπή και μέχρι σήμερα καυχησιολογεί πως ό,τι κάνει, ακόμα και δικαστικές αγωγές…, έχει εκ των προτέρων την έγκριση και ευχή του Βαρθολομαίου. Κι έτσι έχει συντελεστεί η ολοκληρωτική εισβολή και κατοχή της Εκκλησίας και της Ομογένειάς μας. Πικρές αλήθειες! Αλλά υπάρχει Θεός!

Για να επιστρέψουμε όμως στον κουμπαρά και την πρόσφατη «επαιτεία» των χιλίων δολαρίων για δώρο στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο και να υπενθυμίσουμε ότι και αυτό το ποσό όσο μικρό κι αν είναι θα μετακυλήσει στις κοινότητες και κατ’ ακολουθία στα μέλη τους τα οποία τις συντηρούν με την αφή των κεριών, τις δωρεές και το ψήσιμό τους πάνω από τις ψησταριές των φεστιβάλ στα οποία ψήνουν γουρουνάκια, αρνάκια, σουβλάκια και άλλα σφάγια.

Ποιος Μητροπολίτης θα τολμήσει να πει στον εθνικό πρωτοσύγκελο, Νεκτάριο, ότι η Μητρόπολη μου δεν θα στείλει; Αμέσως αυτός θα τρέξει στον Άγιο Αμερικής να καρφώσει τον Μητροπολίτη, κι ο Άγιος Αμερικής με τη σειρά του θα καρφώσει τον Μητροπολίτη στον Πατριάρχη, όπως άλλωστε κάνει διαρκώς, καθώς είναι σε θέση να γνωρίζει ο «Ε.Κ.».

Κι από εκεί και πέρα θα αρχίσει η Πατριαρχική δυσμένεια για τον Μητροπολίτη, διότι δυστυχώς το μέτρο είναι το χρήμα μπροστά στο οποίο τίποτε άλλο δεν μετρά. Αφού ακόμα κι ο Ευάγγελος, ο οποίος τους «μπούκωνε» με δολάρια «διά τα ανάγκας της Μητρός Εκκλησίας», για τα παράθυρα και τις πόρτες της Χάλκης επί ηγουμενίας Ελπιδοφόρου, για την αγορά οικίσκου εις τιμή και μνήμη του Αγίου Νεκταρίου στη Σηλυβρία, αλλά και ναών στην Προύσα, τον «σφαγίασε» ο Βαρθολομαίος αναπολόγητο για τα μάτια του Ελπιδοφόρου και συνεχίζει να τον εμπαίζει μέχρι σήμερα. Δυστυχώς αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα των σκηνικών και των παρασκηνίων του εκκλησιαστικού μας βίου, τα οποία βλέπουν και βιώνουν οι άνθρωποί μας και ιδίως οι νέοι οι οποίοι γυρίζουν τα νώτα τους και φεύγουν όσο πιο μακριά μπορούν…

Συμπέρασμα: Δεν μπορεί και δεν οφείλει να συνεχιστεί αυτή η οικονομική απομύζηση της Εκκλησίας και της Ομογένειάς μας κάθε μέρα σχεδόν τη στιγμή που τα σχολεία, τα ιδρύματα και η πλειάδα των κοινοτήτων μας έχουν περισσότερη ανάγκη από το δώρο προς τον Βαρθολομαίο, τη Χάλκη, την Προύσα, το Μπαλουκλή γιατί αυτοί έχουν όσα θέλουν αφού παίρνουν από παντού, της Ελλάδας δυστυχώς συμπεριλαμβανομένης. Θα πρέπει κάποτε να δούμε εμείς τι θα κάνουμε εδώ για την Εκκλησία και Ομογένειά μας.

ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ