ΤΟΥ ΔΡΑ ΙΩΑΝΝΗ ΕΥΘΥΜΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Σε μια εποχή που κυριαρχεί η «ασημαντότητα» και καθρεφτίζονται τα χρόνια προβλήματα της καθημερινότητας, η ρητορική των εξαγγελιών για τον Απόδημο Ελληνισμό έχει ξεπεράσει κάθε μορφή υποκρισίας.

Η υπουργός Παιδείας κυρία Ζαχαράκη πρόσφατα επ’ ευκαιρία της γιορτής για την αναγνώριση της Ελληνικής Γλώσσας από την UNESCO, έκανε την παρακάτω ανακοίνωση-«βαρυσήμαντη» εξαγγελία. Είπε ότι η «ξενόγλωσση εκπαίδευση του εξωτερικού αποτελεί σταθερή διαχρονική προτεραιότητα…». Τι λες ρε μεγάλε(!!) θα της έλεγε κάποιος που χρησιμοποιεί τη λαϊκή γλώσσα επικοινωνίας…

Μήπως η ομορφιά της ρητορικής ξεπερνά τα όρια της ανειλικρίνειας, αφού η προσποίηση της ψευτιάς κορυφώνεται σταδιακά σε ένα κρεσέντο υποκρισίας;

Γνωρίζει άραγε την κατάσταση που επικρατεί στα «ακέφαλα» Γραφεία Παιδείας του εξωτερικού, την απαράδεκτη συμπεριφορά των «εμφυτευμένων» πολιτικά συντονιστών Εκπαίδευσης στα Γενικά Προξενεία προς τους αποσπασμένους δασκάλους;

Ο πολιτικός, κυρία Υπουργέ, δεν νομιμοποιείται να διαμορφώνει συνθήκες προσωπικής προβολής ούτε να διατηρεί γραφείο ρουσφετολογικής μικροπολιτικής. Ποιο το ενδιαφέρον σας για τους αποσπασμένους δασκάλους; Λέγονται πολλά για την απαξίωση που υπάρχει στους δασκάλους από τους εκπροσώπους σας. Απαξιώνονται οι θεσμοί. Το γνωρίζετε;

Όταν αποσπώνται οι δάσκαλοι δεν αφήνονται στη τύχη τους και η τοποθέτησή τους γίνεται με σοβαρές προϋποθέσεις στο πλαίσιο της παιδαγωγικής πρακτικής για την ομαλή και εύρυθμη λειτουργία των σχολείων. Πληροφορηθήκατε αν υπάρχει σύμπνοια και συνεργασία με το Γραφείο Παιδείας της Αρχιεπισκοπής, που θεσμικά έχει και την ευθύνη λειτουργίας;

Η «ναπολεόντειος» συμπεριφορά της εκπροσώπου σας στο Γραφείο της ΝΥ πολλά προβλήματα έχει δημιουργήσει, αλλά και διχόνοια ανάμεσα στους αποσπασμένους. Ελπίζω ότι θα είναι γνωστά, αλλά «ως έπεα πτερόεντα».

Έτσι αντιμετωπίζονται τα προβλήματα που υπάρχουν; Με ελαφρότητα αντιμετωπίζονται οι μετακινήσεις των δασκάλων και με ανάρμοστη συμπεριφορά από την αναπληρώτρια εκπαίδευσης; Το γνωρίζετε; Ή συμπεριλαμβάνεται στην πολιτική της σιωπής;

Ανάστατοι οι αποσπασμένοι από όλα αυτά που δημιουργούνται.

Ζητήθηκε η συνεργασία και η συμβολή όλων εκείνων που μέσα από τα συλλογικά τους «όργανα» με συναδελφικότητα στον ρόλο τους βοηθούν με κάθε τρόπο το παιδαγωγικό έργο των δασκάλων μας. Ζητήθηκε η αρωγή της προέδρου της Ομοσπονδίας των Δασκάλων και της προέδρου του Οργανισμού Ελληνικής Παιδείας;

Ας μην υποτιμάται η προσφορά τους, γιατί αποτελεί σύμβολο για την ελληνόγλωσση εκπαίδευση. Με σύμπνοια, συναδελφικότητα στήριξαν και στηρίζουν το έργο των δασκάλων. Είναι αυτές που αγαπούν τον δάσκαλο. Κάλυψαν οικονομικά την πραγματοποίηση επιμορφωτικών σεμιναρίων των δασκάλων ανά την Αμερική με την εξαιρετική συνεργασία του Γραφείου Παιδείας της Αρχιεπισκοπής.

Η ιστορία δεν παραγράφει τα γεγονότα και αποδίδει δικαιοσύνη. Τώρα πού βρίσκεται η πορεία της Παιδείας; Πολλά ακούγονται και πολλά θέματα έχουν προκύψει από τις άστοχες μετακινήσεις των δασκάλων στη Ν.Υ. εξαιτίας της αναπληρώτριας εκπαίδευσης στη ΝΥ.

Η στήριξη της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης και της πολιτισμικής μας παιδείας δεν επιτυγχάνεται με απειλές ούτε με μακρόπνοα προγράμματα «πολιτικού τουρισμού» του ΥΦΥΠΕΞ. Ούτε με τους μετακινούμενους «θιάσους των ευρωπαϊκών προγραμμάτων», που περιοδεύουν στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Επιτυγχάνεται με αγάπη και ορθολογικό προγραμματισμό.

Αν είχαν στελεχωθεί τα Γραφεία Εκπαίδευσης αξιοκρατικά με τα κατάλληλα στελέχη σχολικών συμβούλων δεν θα ένιωθαν οι δάσκαλοί μας την εγκατάλειψη. Δεν θα ήταν υπό την επίβλεψη και «υπό τας διαταγάς αργόσχολων πατερούληδων» που τις περισσότερες φορές η παρουσία τους έχει αρνητικό, ανασταλτικό και όχι παιδαγωγικό αποτέλεσμα.

Καλές είναι οι πολιτικές φιλοδοξίες, αλλά να αποδέχεστε και την πολιτική ευθύνη για το πού έχει οδηγηθεί η ελληνόγλωσση πολιτισμική παιδεία σήμερα.

Η αλήθεια είναι πικρή και μάλιστα όταν λέγεται «γυμνή».

Ποια είναι η εκπαιδευτική ζωντανή πολιτική για τον Απόδημο Ελληνισμό;

Η επιμορφωτική διαδικασία των δασκάλων μας έχει αφεθεί σε «παιδαγωγικούς θιάσους και τηλεοπτικές φιέστες» και την ακαταλληλότητα των αναπληρωτών.

Τελικά με ποια ταυτότητα οι Έλληνες περιέρχονται στον σύγχρονο κόσμο;

Παράγει πολιτισμό ο Έλληνας της εποχής μας ή παραμένει προσκολλημένος σε μια ρητορική ελληνικότητα; Παράγει πολιτισμό αναμφισβήτητα, αλλά μήπως υστερεί στην προβολή του πολιτισμικού του έργου και τελικά η όλη ρητορική των εξαγγελιών αποτελεί… κρεσέντο υποκρισίας;

Η Ομογένεια απαιτεί την ουσιαστική συμβολή της πατρίδας για τη διατήρηση της πολιτισμικής μας παιδείας. Απαξιώνει τους καιροσκόπους της αναξιοπρέπειας, τους αχθοφόρους της μικροπολιτικής και την αποτυχημένη πορεία στη διοίκηση και στο έργο των εκπροσώπων σας.

Οι Ποσειδωνιάτες, όπως γράφει ο Καβάφης, νιώθουν τρόμο και το θεωρούν συμφορά γιατί ενώ ήταν Έλληνες, τώρα μιλούν-γράφουν σε άλλη γλώσσα. Το θεωρούν ξεπεσμό και ντροπή.

Το ενδιαφέρον για τον Απόδημο Ελληνισμό αποδεικνύεται με καθαρές άμεσες λύσεις και πρακτικές. Τα «κατά συνθήκη ψεύδη», οι πολιτικές μακρόπνοες υποσχέσεις υποβοηθούν την ελαφρά πολιτική ρητορική. Οι πομπώδεις και λαθεμένες πολιτικές προκαλούν κρίση και αδιέξοδα.

Δημιουργούν δύσβατους δρόμους, γκρεμίζουν, δεν οικοδομούν και δεν κτίζουν «γέφυρες», όπως ευαγγελίζεται ο αξιότιμος ΥΦΥΠΕΞ, που θα ενώνουν τον Απόδημο με τη μητέρα Πατρίδα.

Ας μην μετακυλίονται οι απραγματοποίητες εξαγγελίες σε πολιτικό τουρισμό για να παρακολουθούν γιορτές, με χορούς, ποιηματάκια και πανηγύρια.

Ας μην μηδενίζεται η ιστορία και η θρησκευτικότητα του Απόδημου Ελληνισμού.

Ο αξιότιμος πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, όπως και άλλοι  «εκλαμπρότατοι» και «ενδοξότατοι» πολιτικοί και «περιφερειάρχες» του πολιτικού τουρισμού παραβρέθηκαν σε διάφορες Πολιτείες της Αμερικής για τον εορτασμό της Επανάστασης του 1821 εναντίον των Τούρκων. Μήπως  στις βαλίτσες τους μετέφεραν κάτι από την Πατρίδα για την στήριξη των Κοινοτικών Σχολείων;

Χαίρονται οι δάσκαλοί μας, τα παιδιά μας, όταν αντικρίζουν εκπρόσωπο της Πατρίδας. Η χαρά τους, πέρα από εκείνα τα συνηθισμένα «μπράβο» και τα επαινετικά λογύδρια, θα ήταν πολύ μεγαλύτερη αν άκουγαν και τον «μποναμά» που τους έστειλε η Πατρίδα.

Θα έλαμπαν τα ματάκια τους τα όμορφα και το χαμόγελό τους θα πλημμύριζε το παιδικό τους πρόσωπο.

Για να χαρακτηρίσεις κάτι όμορφο, γράφει ο Βολταίρος, πρέπει να προκαλεί ευχαρίστηση και θαυμασμό.

Η «διακονία και η ιεραποστολή για την Παιδεία» ας γίνει «άσκηση» με ευθύνη και προοπτική για κάθε εποχή.

Όχι στη ρητορική των εξαγγελιών κρεσέντο υποκρισίας του πολιτικού σας τουρισμού.

Αξιολογείστε το έργο, την καταλληλότητα και τη συμπεριφορά των εκπροσώπων σας, αναπληρωτών εκπαίδευσης.

Πρέπει να επιτύχετε κυρία Υπουργέ. Υπάρχουν γερά θεμέλια και «γέφυρες» στον Απόδημο Ελληνισμό.

Όχι φρούδες υποσχέσεις και εμπαιγμός για τα παιδιά του Ελληνισμού.

Πολιτική ηθική και αγάπη που δίνει λύσεις με ελπίδα και προοπτική για την πολιτισμική μας παιδεία.

«…και να μάθεις υπάρχουν χιλιάδες τρόποι,
αλλά να μπεις έτσι στα μέλλοντα θέλει ευπιστία…»

—

* Ο Δρ Ιωάννης Ευθυμιόπουλος είναι πρώην γενικός διευθυντής Παιδείας Αρχιεπισκοπής Αμερικής (2005-2019)

ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ