Το ΠαΣοΚ και ο Δαρβίνος..

 Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου, 2012

.Σύμφωνα με τον Δαρβίνο και τη θεωρία της εξέλιξης, οι οργανισμοί που μπορούν να προσαρμόζονται καλύτερα στο περιβάλλον είναι αυτοί που επιβιώνουν και αναπτύσσονται. Ενεργοποιώντας το ένστικτο της αυτοσυντήρησης εκμεταλλεύονται κάθε φορά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις συνθήκες που επικρατούν για να αντιμετωπίσουν τα νέα δεδομένα. Τι σχέση όμως μπορεί να έχει τώρα ο Δαρβίνος με έναν πολιτικό σχηματισμό όπως το ΠαΣοΚ και την κρίση που βιώνουμε; Μπορεί να ακούγεται υπερβολική η μεταφορά, αλλά ένα κόμμα που δέσποσε επί δεκαετίες στην πολιτική ζωή, που κατάφερε να είναι ανθεκτικό στις κρίσεις που πέρασε - και δεν ήταν λίγες -, που απέδειξε την ικανότητά του να μεταμορφώνεται ανάλογα με τις συνθήκες, έρχεται τώρα με τη στάση των στελεχών του να «διαψεύσει» τη θεωρία της εξέλιξης και της επιβίωσης.

Το κόμμα που αναγεννιόταν μέσα από τις κρίσεις του κατάφερε σήμερα να είναι ένα βήμα πριν από την αποσύνθεση. Η ηγετική ομάδα, τα στελέχη του, αποδεικνύουν καθημερινά με τις πράξεις τους ότι αντί για ένστικτο επιβίωσης διαθέτουν ένστικτο κατεδάφισης... Χωρίς πολιτικό σχέδιο, χωρίς όραμα, εγκλωβισμένοι σε προσωπικές στρατηγικές και ανταγωνισμούς, αδυνατούν να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα και, κυρίως, να διαμορφώσουν συνθήκες υπέρβασής της. Ολες οι παθογένειες, που τόσα χρόνια κρύβονταν κάτω από τον συνεκτικό ιστό της εξουσίας, βγαίνουν τώρα στον αφρό. Το πάλαι ποτέ πανίσχυρο ΠαΣοΚ παρασύρεται από την κατάρρευση του συντεχνιακού και κομματικού κράτους που αποτέλεσε τη μήτρα στην οποία εκκολάφθηκαν τα περισσότερα στελέχη του. Αποδεικνύεται δυστυχώς ότι για μεγάλο μέρος του δυναμικού του ο κοινός παρονομαστής δεν ήταν η ιδεολογία, δεν ήταν η ανιδιοτελής στράτευση σε έναν κοινό σκοπό, αλλά ήταν, κυρίως, η διατήρηση και η αναπαραγωγή της εξουσίας τους.

Ο αυτοτεμαχισμός της ιστορικής αυτοσυνείδησης του κόμματος, όπως επισήμανε ο Γ. Βούλγαρης, δεν του επέτρεψε να ανασυνθέσει την πορεία του από τον Ανδρέα στον Σημίτη - ούτε τον ρόλο του στη διαχείριση της κρίσης - και να αντιστρέψει τις φυγόκεντρες τάσεις και την πολιτική ασυναρτησία που διαπερνούσε ένα σημαντικό μέρος των στελεχών του. Ενα κόμμα-μηχανισμός που έχει εθιστεί στη νομή και στη διαχείριση της εξουσίας δεν μπορεί να συμφιλιωθεί τώρα με την ιδέα ενός μικρού κόμματος που αγωνίζεται για να επανακατακτήσει τη χαμένη αίγλη του. Με τους ηγέτες-μεσσίες να έχουν εκλείψει και ένα μεγάλο μέρος των βουλευτών και στελεχών του να βάζουν πριν από το εθνικό ή και το κομματικό συμφέρον τα δικά τους τοπικά, συντεχνιακά συμφέροντα, το μέλλον δεν μπορεί παρά να είναι σκοτεινό. Η προωθητική δύναμη του ΠαΣοΚ - και δυστυχώς συνολικά της σοσιαλδημοκρατίας - μοιάζει να έχει συνθλιβεί οριστικά στα καυδιανά δίκρανα του κυβερνητισμού. Με τις κοινωνικές δυνάμεις που το στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια παραδομένες στην κρίση και αποκομμένες από την προνομιακή σχέση τους με το κράτος, η ανάταξη, αν υπάρξει, θα είναι μια εξαιρετικά επίπονη και μακρά διαδικασία. Η οποία προϋποθέτει πολιτικό σχέδιο, ανατροπές και μετασχηματισμούς που ούτε καν αχνοφαίνονται στον ορίζοντα...

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ