Μακάρι να πιάσουν οι προσευχές

Του Θεόδωρου Καλμούκου

Μακάρι να πιάσουν οι προσευχές για την επικράτηση της ειρήνης στη Μέση Ανατολή που έστειλαν από το Βατικανό ο Πάπας Φραγκίσκος, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και οι Πρόεδροι του Ισραήλ και της Παλαιστινιακής Αρχής που συμμετείχαν στη συνάντηση και την προσευχή.
Η πρωτοβουλία ήταν του Επισκόπου της πρεσβυτέρας Ρώμης, Πάπα Φραγκίσκου, ο οποίος όμως φοράει και μία άλλη μηλωτή, εκείνη του Αρχηγού του Κράτους του Βατικανού με όλα όσα συμπεριλαμβάνει και συνεπάγεται ένα εγκοσμιοκρατικό καθεστώς.
Ηταν πράγματι ιστορικές οι πρωτοβουλίες, οι σκηνογραφίες και τα μηνύματα που εκπέμφθηκαν το απόγευμα της Κυριακής από τους κήπους του Βατικανού, ενώ λίγο πριν υπήρξε συνάντηση Πάπα Φραγκίσκου, Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, Πέρες και Αμπάς.
Τον Οικουμενικό Πατριάρχη συνόδευαν οι Μητροπολίτες Ιταλίας Γεννάδιος και Γαλλίας Εμμανουήλ.
Αναγνώστηκαν ιερά κείμενα των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών που αναφέρονται στην ειρήνη, ενώ ο Πάπας και οι δύο Πρόεδροι μίλησαν για τη σημασία και τις προσπάθειες να ειρηνεύσει η περιοχή που θεωρείται ιερή από όλους. Στη συνέχεια, και οι τέσσερις μαζί φύτεψαν μία ελιά σύμβολο ειρήνης και καταλλαγής.
Τι θα επιτευχθεί από αυτή τη συνάντηση θα το δείξει ο χρόνος, αλλά αναμφίβολα ήταν μία σκηνογραφία ελπιστική έστω και ως θεατή λαχτάρα επί τέλους να βασιλεύσει η ειρήνη εκεί που περπάτησε ο Θεός.
Οι γνώμες και οι αξιολογήσεις για τη συμμετοχή του Οικουμενικού Πατριάρχη σ’ αυτή τη συνάντηση και συμπροσευχή διίστανται.
Από τη μια υπάρχουν οι θεωρητικοί του ακραίου θρησκευτισμού, της στενότητας του νου και της καρδιάς, οι οποίοι δεν μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους και οι οποίοι επικρίνουν τον Πατριάρχη για τη συμμετοχή του. Κι από την άλλη υπάρχουν κι εκείνοι οι οποίοι δεν φαίνεται να νοιάζονται για κάποιες πιθανές επιπτώσεις τέτοιων κινήσεων. Αναμφίβολα εκείνο το οποίο οφείλει να κυριαρχεί σ’ αυτές τις περιπτώσεις είναι η σύνεση, η διάκριση και η ψύχραιμη αξιολόγηση των καταστάσεων.
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος ζει σε μία διαρκή εμπερίστατη κατάσταση παρόλο ότι το Πατριαρχείο υπάρχει στη φυσική του Εδρα, την Κωνσταντινούπολη, η οποία όμως ας μη ξεχνούμε από το 1453 είναι υπό τουρκική κατοχή, όπως και η Μικρά Ασία και ο Πόντος και οι Τούρκοι έχουν αφανίσει το ποίμνιό του κι έχουν φέρει το Πατριαρχείο στα προτελεύτεια με τα μέτρα και τα σταθμά των αριθμών.
Οι έξοδοι και τα ανοίγματα λοιπόν του Πατριάρχη είναι ουσιαστικά ενέσεις επιβίωσης κι ίσως θα πρέπει να σκεφθεί πολύ σοβαρά και για την ίδρυση μιας δεύτερης Εδρας στις Ηνωμένες Πολιτείες όπως είχα αναφέρει σε εκτενές άρθρο πριν μερικά χρόνια, γιατί πρέπει να βλέπουμε μπροστά για να μην τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε την τελευταία στιγμή και κατόπιν εορτής. Ναι μεν καλά και άγια «τα μη σαλευόμενα» αλλά οφείλει να υπάρχει και όραμα για το αύριο.
Και βέβαια δεν πρέπει να ασχολείται ο Πατριάρχης με την πολιτική με τη στενή έννοια του όρου -είπαμε ο Πάπας είναι κάτι άλλο- αλλά όμως δεν μπορεί να μην ασχολείται για την επικράτηση της ειρήνης που είναι και η λαχτάρα του Θεού.
Πηγή: Εθνικός Κήρυξ
.